Geçenlerde mailime gelmiş bir hikayeyi sizlerle paylaşmak istedim. Belki bir çoğunuz okumuştur ancak yine de henüz okumayanlar olabileceğini düşünerek, en azından arşivimde olmalı diye düşündüm bu hikayeyi...

Buyrun:

Babamım dostlarındandı. Dimdik yürürdü. Hani Allah'tan başka kimsenin önünde eğilmemiş tipler vardır ya, öyle biriydi. Ben çok küçüktüm, evimize misafir gelirdi. "Oğul" diye seslenirdi hep. Bağdaş kurmaz, diz çöker öyle otururdu. Gaz lambası ışığında daha bir heybetli görünürdü gözüme. Hep bitip tükenmek bilmeyen harp hatıraları anlatırdı. Çanakkale, Gazze, Kafkas cephelerini dolaşmış; Sakarya, Dumlupınar'da savaşmış. Ancak İzmir'in kurtuluşundan sonra köyüne dönebilmişti. Anlattıklarında hep acı, kan, cefa vardı. Kolay mı kazanılmıştı bu vatan? Ölüm neydi ki? Şerbet içmek kadar kolaydı. "Biz kendi cenaze namazımızı kendimiz kıldık Çanakkale'de !" derdi sık sık. Olur muydu??

Kücük bir erkek cocuk annesine sordu; "Niçin ağlıyorsun " "çünkü ben kadınım" diye cevapladı annesi. Çocuk "Anlamadım " dedi. Annesi çocuğunu kucaklayarak "Ve hiç bir zaman da anlayamayacaksın " dedi.

Daha evvel de makalelerini yayınladığım "Gazeteci" arkadaşımdan yine nefis bir  hikaye. Ancak okurken lütfen gözönünde bulundurun. Bu; gerçek bir hikaye. Buyrun:

Sanırım (sanırım tevazu göstermek için “sanırım” diyorum) :) kapitalist sistemlerde en önemli olan şey para. Zira ben bugüne kadar satın alamadığı hiçbir şey görmedim. Yalnız lafım yanlış anlaşılmasın. Ben “para karşılığı herkes her şeyini satar” DEMİYORUM. Söylemeye çalıştığım şey eğer yeteri kadar para ile doğru satıcıyı yan yana getirirseniz satın alamayacağınız maddi veya manevi emtia ve olgu yok diyorum.